Laatste nieuws
 
 
  Achtergrondartikelen  


Kennissessie AutoleaseWereld ‘Flexibele Mobiliteit’ bevestigt:


Het was een gemêleerd gezelschap daar aan tafel bij gastheer Verkeersveiligheid Groep Nederland onder leiding van de uitgever en hoofdredacteur van AutoleaseWereld, Sander de Wolf en John de Waard: van aanbieders van fleetmanagement software tot de Belastingdienst en van de aanbieder rijvaardigheidstrainingen tot de Fleet Manager van het Jaar. Het thema was Flexibele Mobiliteit en daar bleek veel over te zeggen. Eindconclusie: de keuze komt meer en meer bij de werknemer te liggen. Maar weet die dan wel wat er te kiezen valt?

Flexibele mobiliteit blijkt een voortdurend spel van keuzes: wel of niet reizen, wanneer reizen, groot of klein reizen en zelfs het fenomeen anders werken komt om de hoek. Want anders werken betekent dat je niet per se op kantoor aanwezig hoeft te zijn. Alles kan tegenwoordig, dus waarom zou je elke dag naar kantoor gaan? Misschien omdat (vooral) de managers nog moeten wennen aan het idee dat medewerkers niet altijd voor hun neus zitten met een stapel papier voor zich? Ten eerste is die stapel papier er niet meer (toch?) en ten tweede zit die medewerker er nu in veel gevallen dus ook al niet meer. Lastig hoor, voor managers dan.

Aan tafel
Voor deze kennissessie over flexibele mobiliteit zaten aan tafel:
Moniek de Vries, operationeel directeur Verkeersveiligheid Groep Nederland; Toy Hertogh, directeur WeGo; Jaap van Daalen, directeur ROI fleet & mobility; Ed Moné, directeur MicPoint; Arjen Juurlink, Compensation & Benefits Specialist FrieslandCampina, Fleetmanager van het Jaar 2017; Gert Vandersmissen, directeur XPOfleet; Henk Schmidt, productmanager mobility Belastingdienst; Henk Winckens, mobiliteitsmanager Enexis en voormalig Fleetmanager van het Jaar.

Verandering van mindset
Maar ook voor de medewerkers is een verandering in mindset nodig. Voor veel van hen geldt dat ze amper die auto zijn uit te krijgen, ze zijn verknocht aan hun autootje. Dat moet toch echt gaan veranderen vinden de aanwezigen. En hoe krijg je dat voor elkaar? ‘Door ze te prikkelen in hun portemonnee. Nederland verandert eigenlijk vooral via de knip’, aldus de mannen (en vrouw) aan tafel. ‘Kijk maar naar de introductie van de elektrische auto’s: die kwam pas op gang toen het belastingvoordeel er was. Daarna kakte het meteen weer in. Dus moeten we in eerste instantie proberen die mindset te sturen door financiële prikkels. Ook al lijkt dat pervers, om de politiek maar eens aan te halen, maar blijkbaar werkt dat wel. In ieder geval op korte termijn.’ Voor de langere termijn is dat toch wat anders, is tegelijk de constatering. ‘Op de langere termijn kom je er niet door wat belastingvoordeeltjes uit te delen. Daarvoor is meer nodig. Vooral bewustwording over de consequenties van het handelen. Waarom ga je ergens naar toe, moet dat eigenlijk wel? Is er geen andere manier om met elkaar te communiceren? Natuurlijk is die er wel, maar gebruiken we die ook?’

Managementstijl bepaalt stijl mobiliteit
Nederland slibt dicht met files. Toen het economisch minder ging waren er meteen minder files en verliepen de ochtend- en avondspits redelijk in pais en vree. ‘Dat kwam blijkbaar doordat de auto wat te duur werd om steeds te gebruiken en er waren ook minder mensen die nog moesten reizen, simpelweg omdat ze geen baan meer hadden. Dat waren ok financiële overwegingen, maar nu het weer beter gaat, zie je direct die fileproblematiek weer toenemen. Het gaat blijkbaar om de kunst van het verleiden en dat heeft veel te maken met de managementstijl die in een organisatie wordt toegepast: sta je open voor innovatie, voor nieuwe ideeën en voor wat meer duurzaam en verantwoord omgaan met mensen en middelen? Het management bepaalt ook de mate van mobiliteit en de stijl van mobiliteit. Maar de verantwoordelijkheid wordt steeds vaker bij de medewerker gelegd. Dát is wel een wezenlijk verschil met voor de crisis ongeveer.

Ongelijkheid is niet per se ongewenst
Een discussie die meteen de kop opsteekt als het gaat over flexibele mobiliteit is de mate van (on)gelijkheid tussen werknemers. ‘Het hoeft echt niet allemaal gelijk te zijn in vergelijkbare situaties, maar de verhouding moet wel kloppen’, is de conclusie. Dat wil zoveel zeggen dat iemand die veel privé kilometers rijdt, veel schades maakt of ongehoord hard rijdt dat ook ergens moet voelen. Het kan niet (meer) zo zijn dat wanneer meerdere medewerkers een gelijke ‘beloning’ krijgen in de vorm van een auto/mobiliteit dat zo’n ‘minder bewust rijdende’ medewerker daar niets van merkt ten opzichte van de anderen. Er zal op een of andere manier een verrekening moeten gaan plaatsvinden. En dus moeten we gaan meten wat mensen precies doen. Meten is weten en pas dan kun je sturende maatregelen nemen.’

Privacy waarborgen
Daar is meteen weer een ander heikel punt aangeroerd: als je wilt meten wat iedereen precies doet met ‘zijn mobiliteit’ in hoeverre kom je dan in de privésfeer van werknemers? Daarvoor is sinds kort strengere Europese wetgeving van kracht die ook in de wereld van mobiliteit geldt. Als medewerkers echter gebruik maken van de middelen van het bedrijf, net zo zeer als ze gebruik (willen) maken van hun recht (sinds de ‘wet van Asscher’) om thuis te werken, zouden ze ook moeten accepteren dat ergens toezicht wordt gehouden op het gebruik van die middelen vindt men aan tafel. Dat daarbij privézaken geanonimiseerd worden, is uiteraard terecht, maar het management zou wel over de kale feiten moeten kunnen beschikken. Dat gebeurt ook wel, maar wordt niet door iedereen evenzeer op prijs gesteld en is vaak voer voor discussies en/of ontevredenheid bij werknemers. Er is daarin overigens een duidelijk verschil te bespeuren in de oudere generatie mobiliteitgebruikers (dus niet per se oudere mensen) en de jongere generatie. Die laatste is meer van de beschikbaarheid, terwijl de eerste nog altijd wat moeite heeft afstand te doen van het ‘bezit’ ten faveure van het ‘gebruik’.

Gedragsverandering
Er zijn veel zaken die spelen in flexibele mobiliteit. Het draait daarin vooral om bewustwording en gedragsverandering. ‘En elke verandering is lastig, dus laat staan als je iets gaat veranderen aan verworven rechten, zoals een auto van de zaak of iets vergelijkbaars. Stel jezelf als manager daarom de vraag: waarom doe ik dit of wil ik dit? Hoe kan ik mijn medewerkers duidelijk maken wat het achterliggende doel is en hen daarin faciliteren? Faciliteren blijkt het toverwoord volgens ‘het panel’. De belangen lopen uiteen, dus het is belangrijk dat ieders belangen zoveel mogelijk worden gediend. Als de werknemer niet of te weinig wordt gefaciliteerd om de doelen van het bedrijf op het gebied van duurzame mobiliteit te halen, ga je die doelen nooit verwezenlijken. Stimuleren en confronteren. Gedragsverandering gaat niet eenvoudig, maar het kan wel degelijk. Die gedragsverandering geldt evenzeer voor het management zelf. Goed voorbeeld doet goed volgen. Dat wordt weleens vergeten.’

De volledige discussie over de veranderingen in mobiliteit, de valkuilen en de voordelen leest u in AutoleaseWereld Magazine: de FlexMob, dat eerste week oktober verschijnt.

Plaats op:
Datum: 11 juli 2017
Bron: AutoleaseWereld
Gerelateerde artikelen  
11-07-2017 Video Kennissessie AutoleaseWereld over Flexibele Mobiliteit
11-08-2017 Nieuws Nieuws van Ecomobiel
24-05-2017 Nieuws Arjen Juurlink, mobiliteitsmanager van het Jaar 2017
28-03-2017 Achtergrondartikelen Specialist in flexibele mobiliteit sorteert voor op komende ontwikkelingen
11-03-2016 Nieuws Waarom nemen we altijd weer de auto? Omdat we het zo druk hebben….
 
 

- partners -

 
 
 
 
 
� 2005 - 2017 Vakwereld. All rights reserved Pagina geladen in 0,25 seconden.